Capability Maturity Model Integration®

Model CMMI® stworzono z myślą o przedsiębiorstwach branży IT, aby usprawnić szeroko rozumiany proces jakości, rozwoju i dystrybucji produktów z dziedziny Informatyki, a także kontrolować koszty związane między innymi z ich wytwarzaniem. Wraz z postępującą techniką i wzrastają konkurencją niezbędnym stało się poszukiwanie rozwiązań mających na celu podniesienie jakości usług oraz produktów, czy wreszcie – stworzenia listy zasad które, poznane w teorii, staną się pomocne w praktyce.

Model CMMI® ma dziś szerokie zastosowanie w branży IT, popularny jest zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych i Indiach (głownie z potrzeby współpracy z USA). Od kilku lat także w Polsce cieszy się uznaniem przedsiębiorców. Jego korzenie sięgają wczesnych lat 80-tych, kiedy z inicjatywy Department of Defense narodził się projekt mający na celu stworzenie kryteriów pozwalających właściwie ocenić usługi IT oferowane rządowi amerykańskiemu. Jednak dopiero w 1991 roku model nabrał kształtów i nazwany został Capability Maturity Model (Model Dojrzałości Organizacyjnej do Oprogramowania), a powstał w wyniku współpracy Software Engineering Institute, jednostki badawczej finansowanej przez DoD i niezależnej organizacji Mitre Corporation. Popularność CMM sprawiła, że projekt bardzo szybko zaczął się rozrastać obejmując coraz szersze zagadnienia w różny sposób związane z rynkiem IT, co doprowadziło do dezorganizacji modelu i powstawania jego licznych „klonów”.

W 2002 roku pojawił się Capability Maturity Model Integration: CMMI®, łączący w sobie wszystkie dotychczasowe „odłamy” CMM i porządkujący je.

Model stworzony został wokół pewnej liczby tak zwanych obszarów procesowych (25 w pełnej wersji, istnieją jednak uproszczone wersje zaadaptowane do konkretnych zastosowań), do których przyporządkowana została lista celów i praktyk. Całość podzielono na dwie reprezentacje: reprezentacja ciągła (continous representation) i stopniowana (staged representation). Podobny podział zastosowano w określaniu celów (cele ogólne i szczegółowe).

Obie reprezentacje wykorzystują ten sam zestaw obszarów procesowych, różnica jednak tkwi w sposobie podejścia do wdrażania modelu i odmiennym punkcie widzenia.
Reprezentacja ciągła polecana jest z reguły mniejszym przedsiębiorstwom, gdzie istnieje skuteczna kontrola nad poszczególnymi mechanizmami działania firmy. Jest to problem istotny, bowiem reprezentacja ciągła zostawia dużą dowolność w wyborze modernizowanych obszarów procesowych i w kolejności ich wdrażania, i dzięki temu pozwala na precyzyjny dobór obszarów wymagających modernizacji. Jednak w większej jednostce, gdzie trudniej jest utrzymać pieczę nad poszczególnymi komórkami istnieje ryzyko pogubienia się w  strukturach CMMI® i ocena dojrzałości poszczególnych procesów stanie się niewykonalna. Dlatego większym firmom proponuje się z reguły reprezentację stopniowaną, która jest wprawdzie mniej elastyczna, za to dzięki temu, ze narzuca kolejność poprawy jakości obszarów procesowych, jest łatwiejsza we wdrażaniu i pozostawia większą pewność, że całość przebiegnie bez zakłóceń.

Dużą wagę przywiązuje się także do komunikacji nie tylko z klientem, ale także wewnątrz samej firmy, co ma na celu usprawnienie procesu tworzenia i w efekcie - zadowolenia klienta z szybko i sprawnie zrealizowanego projektu.